vatos-20101                                   ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΒΑΤΟΣ Η ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΚΑΙ ΜΗ ΚΑΤΑΚΑΙΟΜΕΝΗ

Ἡ Ἐκκλησία, στό περιστατικό τῆς «καιομένης καί μή καταφλεγομένης» Βάτου τοῦ Μωυσέως (Ἐξοδ. γ’ 1-3), εἶδε μία πρώτη προτύπωση τοῦ μεγάλου μυστηρίου τοῦ τόκου τῆς Παρθένου Μαρίας. Ὅπως ἡ βάτος φλεγόταν, ἀλλά δέν καιγόταν, ἔτσι καί στήν περίπτωση τῆς Θεοτόκου: «τό πῦρ τῆς θεότητος» δέν ἔκαψε «τήν νηδύν (κοιλιά) τῆς Παρθένου» κατά τήν ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Θεός στήν Παλαιά Διαθήκη εἶπε: «οὐ μή ἴδη ἄνθρωπος τό πρόσωπόν μου καί ζήσεται» (Ἐξοδ.ιγ’ 20). Στήν περίπτωση τῆς Θεοτόκου βλέπουμε μία ἐντελῶς νέα σχέση τοῦ Θεοῦ μέ τόν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος συνάπτεται μέ τόν Θεό σέ μία στενή καί οἰκεία σχέση, χωρίς ἡ ἀνθρώπινη φύση νά ἀφανίζεται καί νά καταστρέφεται. Ἀντίθετα, ἁγιάζεται καί θεώνεται.
Ἡ Θεοτόκος ἔκανε τόν «ἀπρόσιτον Θεό προσιτόν» στούς ἀνθρώπους. Ἀπό τήν ἐποχή τῆς Παρθένου οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νά συνδέονται μέ τόν Θεό σέ μία σχέση οἰκειώσεως καί θεώσεως. Ὁ ἄνθρωπος μετέχει διά τῆς πίστεως στή ζωή τοῦ Θεοῦ καί ὁ Θεός κοινωνεῖ μέ τόν ἄνθρωπο διά τῆς σωζούσης χάριτος καί ἐνεργείας Του. Τό πῦρ τῆς Θεότητος δέν κατακαίει πιά τόν ἄνθρωπο, ἀλλά τόν φωτίζει, τόν καθαρίζει καί τόν θεοποιεῖ. Μπροστά στό μυστήριο αὐτό τῆς θείας κοινωνίας, πού τό ἐκφράζει ἀπόλυτα ἡ συμμετοχή τοῦ πιστοῦ στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, ὁ ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος θαυμάζει: 
«Τοῦ πυρός μεταλαμβάνω, χόρτος ὧν καί ξένον θαῦμα! Δροσιζόμενος ἀφραστως ὡσπεροῦν ἡ βάτος πάλαι, ἡ ἀφλέκτος καιομένη»,δηλαδή, μεταλαμβάνω τῆς φωτιᾶς (τῶν Μυστηρίων), κι ἐνῶ εἶμαι χορτάρι, ὢ τί παράδοξο θαῦμα, δὲν καίγομαι, ἀλλὰ δροσίζομαι χωρὶς νὰ μπορῶ νὰ τὸ ἐξηγήσω, ὅπως τότε ἡ βάτος (στὸ Μωυσῆ) ποὺ ἐνῶ φλεγόταν, δὲν καιγόταν..      

footer


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ