Ιδιοτροπίες γονέων παιδεύουσι τέκνα

Άρθρο της Ιωάννας Μάνδρου


Σε είκοσι χιλιάδες ανέρχονται τα κακοποιημένα παιδιά κάθε χρόνο. Πριν από 30 περίπου χρόνια οι επιστήμονες ανακάλυψαν το σύνδρομο του κακοποιημένου παιδιού. Σήμερα, σε ολόκληρο τον κόσμο τα κακοποιημένα και παραμελημένα παιδιά ανέρχονται σε εκατομμύρια. Η χώρα μας δυστυχώς δεν αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα. Τουλάχιστον 20.000 παιδιά κάθε χρόνο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών, υφίστανται στην Ελλάδα κακοποιήσεις κάθε είδους που πολλές φορές φθάνουν να θέτουν σε άμεσο κίνδυνο την ψυχική και τη σωματική τους υγεία.

Επιστημονικές έρευνες των τελευταίων ετών έθεσαν τέλος στην ειδυλλιακή εικόνα που πολλοί ήθελαν να προσδώσουν στην ελληνική οικογένεια και αποκάλυψαν συγκλονιστικά στοιχεία, καθώς υπολογίζεται πως 4.000 παιδιά κάθε χρόνο κακοποιούνται βάναυσα από άτομα του αμέσου περιβάλλοντός τους, 100 τουλάχιστον χάνουν τη ζωή τους από βάναυση συμπεριφορά και άλλα τόσα παραμένουν ανάπηρα σε όλη τους τη ζωή! Τα στοιχεία αυτά κατά τους ειδικούς μόνον ως ενδεικτικά μπορούν να εκτιμηθούν, καθώς ομιλούν για άδηλη εγκληματικότητα εις ό,τι αφορά τις κακοποιήσεις των ανηλίκων.

Από την έρευνα του παιδιάτρου κ. Χρ. Μαραγκού, ειδικού σε θέματα οικογενειακών σχέσεων, δεν αφήνονται αμφιβολίες για την έκταση του φαινομένου. Βρέφη ημερών ως και νέοι 18 χρονών κακοποιούνται βάναυσα από τους γονείς τους και από τρίτους. Οι γονείς όμως συμμετέχουν στις κακοποιήσεις των παιδιών τους σε ποσοστό εξαιρετικά υψηλό. Τα στατιστικά δεδομένα της Αστυνομίας Ανηλίκων τους δίδουν τη θλιβερή πρωτιά. Σε κάθε 100 κακοποιήσεις οι γονείς έχουν το προβάδισμα συγκεντρώνοντας ποσοστό 68,1%. Οι τρόποι βασανισμού των παιδιών ξεπερνούν ακόμη και κινηματογραφικά σενάρια. Κακώσεις, εγκαύματα, σεξουαλική κακοποίηση, έκθεση του παιδιού σε κίνδυνο, κάψιμο με τσιγάρα, χορήγηση οινοπνεύματος, τιμωρίες με ξυλοδαρμούς, κάψιμο με ηλεκτρικό σίδερο είναι μόνον μερικές από τις βάναυσες μεθόδους που καταγράφονται στις επιστημονικές έρευνες.

Στην έρευνά του ο κ. Μαραγκός μεταξύ άλλων έχει καταλήξει σε συγκλονιστικά συμπεράσματα αξιοποιώντας στατιστικά δεδομένα. Για παιδιά ημερών ως και τριών ετών διαπίστωσε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των κακοποιημένων σ’ αυτή την ηλικία, γύρω στο 23%, φέρει μώλωπες και ανοικτά τραύματα. Στην ίδια ηλικιακή κατηγορία των βρεφών και των νηπίων διαπιστώθηκαν κατάγματα κρανίου, πλευρών, μηρών και σε μεγάλα ποσοστά, γύρω στο 21%, εγκατάλειψή τους και έκθεση της ζωής τους σε κίνδυνο.

Σε παιδιά μεγαλύτερων ηλικιών, ως 12 χρόνων, τα αδικήματα που εμφανίζουν μεγάλη έξαρση είναι εκείνα που αφορούν τη σεξουαλική τους κακοποίηση. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως –Αστυνομία Ανηλίκων-, το 50% των κακοποιημένων παιδιών ως 12 χρόνων έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση από τους γονείς τους ή άτομα του στενού οικογενειακού τους περιβάλλοντος! Στις μορφές σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών περιλαμβάνονται βιασμοί, αιμομιξίες, ασέλγειες και κάθε είδους προσβολή της γενετήσιας ελευθερίας τους.

Αλλά τα παιδιά υφίστανται και μύριες άλλες ταπεινώσεις και εξευτελισμούς. Οι σκληρές και βάναυσες «τιμωρίες» των γονιών τους και των συγγενικών τους προσώπων ανεβάζουν το δείκτη των στατιστικών δεδομένων υψηλά, καθώς τα αδικήματα που αφορούν τις σωματικές βλάβες που προκαλούνται εις βάρος τους φθάνουν το 25%, ενώ τα αδικήματα κατά της ίδιας της ζωής τους εγγίζουν το 2,7%! Η βάναυση συμπεριφορά των μεγάλων προς τα παιδιά δε γνωρίζει περιορισμούς σε σχέση με την ηλικία τους. Ακόμη και βρέφη ημερών κακοποιούνται. Τα παιδιά όμως από 7 ως 12 χρόνων εκπροσωπούν το 50% του συνόλου των κακοποιημένων και παραμελημένων παιδιών στη χώρα μας, ενώ έπονται τα παιδιά από 13 ως 17 χρόνων με ποσοστό 37,1%.

Ποιοι όμως συμπεριφέρονται με ανείπωτη σκληρότητα και βαναυσότητα στα παιδιά; Οι γονείς ή οι τρίτοι; Εδώ τα στατιστικά δεδομένα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για παρερμηνείες: Το 51% των βάναυσων συμπεριφορών κάθε είδους εκδηλώνουν προς τα παιδιά οι ίδιοι οι γεννήτορές τους! Μόνο το 11,8% κακοποιούνται σε δημόσιους χώρους –μπαρ, καφετέριες ή άλλού. Υψηλά ποσοστά κακοποιήσεων εμφανίζονται στις μεγάλες πόλεις, σε αντίθεση με την επαρχία, όπου
ακόμη διατηρούνται οι παραδοσιακοί δεσμοί ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας. Η Αθήνα, δυστυχώς, κατέχει την πρωτιά στις κακοποιήσεις παιδιών ανάμεσα σε όλες τις πόλεις της χώρας, ενώ η περιοχή του Μεταξουργείου στην πρωτεύουσα κατέχει το ρεκόρ κακοποιήσεων παιδιών σε όλο το Λεκανοπέδιο. Ακολουθούν ο Ασπρόπυργος, το Μοσχάτο, η περιοχή του Κολωνού, η Παλλήνη και το κέντρο της Αθήνας.

Στο εύλογο ερώτημα «γιατί οι γονείς κακοποιούν τα παιδιά τους;» οι επιστήμονες έχουν έτοιμη την απάντηση. Απάντηση που δίδουν με βάση τα στατιστικά δεδομένα. Από την αξιολόγηση αυτών των δεδομένων προκύπτει πως το μεγαλύτερο ποσοστό των γονιών που κακοποιούν τα παιδιά τους μπορεί να περιληφθεί στην κατηγορία των ατόμων που θεωρούνται ανώριμα και διαταραγμένες προσωπικότητες. Η κοινωνική τους προέλευση κάθε φορά ποικίλλει, αλλά τα περισσότερα κρούσματα εμφανίζονται σε οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα, βεβαρημένο ποινικό μητρώο, χαμηλό επίπεδο κοινωνικής και ουσιαστικής μόρφωσης, γονείς που βιώνουν προβληματικές σχέσεις στο γάμο τους, που αντιμετωπίζουν προβλήματα ανεργίας, που είναι υπερβολικοί ως προς τις απαιτήσεις τους από τα παιδιά.
 

Οι άνδρες προηγούνται σε ποσοστό στις κακοποιήσεις των παιδιών τους, γύρω στο 35%, ενώ οι μητέρες έπονται με ποσοστό 28%. Πάντως, οι γονείς υψηλών εισοδημάτων και υψηλού δείκτη μόρφωσης και κοινωνικής καταξίωσης μπορεί να μην εμφανίζονται στα στατιστικά δεδομένα, οι ειδικοί όμως θεωρούν πως και αυτοί κακοποιούν τα παιδιά τους, αλλά χρησιμοποιούν πιο ύπουλους τρόπους, όπως η χορήγηση υπνωτικών και ηρεμιστικών, αλκοόλ, αλλά και άλλους «εκλεπτυσμένους» τρόπους τιμωρίας.

Και ενώ οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την έκταση του φαινομένου που υποθηκεύει την ψυχική και σωματική υγεία των πολιτών του αύριο, κανένα μέτρο δεν έχει ληφθεί ως σήμερα από την πολιτεία για τη βελτίωση της καταστάσεως σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου η συνειδητοποίηση του προβλήματος έχει οδηγήσει ειδικούς και μη σε έναν τιτάνιο αγώνα για την εξάλειψη αυτών των θλιβερών και απάνθρωπων συμπεριφορών. Στη Γαλλία, π.χ., κινητοποιούνται κράτος, σύλλογοι γονέων και επιστημόνων, ενώ το Κέντρο Οικογενειακής Θεραπείας, ειδικευμένο σε θέματα κακοποιήσεων των παιδιών, χρηματοδότησε και κινηματογραφική ταινία για να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη.
Αντίθετα στη χώρα μας ο οικογενειακός προγραμματισμός είναι σχεδόν ανύπαρκτος, ενώ η κοινή γνώμη συγκλονίζεται μόνον όταν αποκαλυφθεί από καιρού εις καιρόν η βάναυση κακοποίηση κάποιου ανυπεράσπιστου παιδιού.

Από την άλλη πλευρά, ελάχιστες καταγγελίες γίνονται στη Δικαιοσύνη για κακοποίηση και παραμέληση παιδιών. Η νοοτροπία της μη επέμβασης στα εσωτερικά της κάθε οικογένειας αποτρέπει και εκείνους που ξέρουν ότι γίνονται σημεία και τέρατα εις βάρος των παιδιών να το καταγγείλουν στον εισαγγελέα. Την τελευταία διετία όμως εμφανίστηκε κάποια πρόοδος που αποδίδεται στην ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης. Αλλά οι καταδίκες των βάναυσων γονέων ή στενών συγγενών, που επιβάλλονται από τα δικαστήρια, είναι μέτρα κατασταλτικά. Για την πρόληψη της κακοποίησης των παιδιών ακόμη δεν έχουν ληφθεί τα αναγκαία μέτρα. Και εκεί ακριβώς πρέπει να δοθεί το βάρος από την πολιτεία.

 
Pin It

footer


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ