ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΤΟ ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ: «Ο Άγιος Κωνσταντίνος και οι αμφισβητούντες την αγιότητά του»

Με αμείωτο ρυθμό συνεχίζονται οι συναντήσεις στο «ενοριακό αρχονταρίκι» του Ιερού Ναού μας. Συγκεκριμένα, μετά την Θεία Λειτουργία της Κυριακής, οι πιστοί έχουν την δυνατότητα να συμμετάσχουν στην συνάντηση που πραγματοποιείται στον βόρειο κλίτος του ισογείου Ιερού Ναού με την παράθεση πρωινού καφέ και 15/λεπτη αναφορά σε κάποιο επίκαιρο θέμα.
Το θέμα της συναντήσεως της Κυριακής 21 Μαῒου ήταν: «Ο Άγιος Κωνσταντίνος και οι αμφισβητούντες την αγιότητά του», η δε συμμετοχή των πιστών ήταν ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΉ.
Τα συμπεράσματα που εξήχθησαν από την ομιλία ήταν:

1.Η Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν αγιοποιεί αλλά αναγνωρίζει την αγιότητα που υπάρχει και μαρτυρείται από την εν γένει Εκκλησία. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο, δεν έχουμε επίσημες και γραπτές πράξεις ανακηρύξεως των αγίων από την αρχαία Εκκλησία, διότι δεν χρειαζόταν σε καμιά περίπτωση επίσημη πράξη για την αγιοποίηση.
2.Στην Εκκλησία η ειλικρινής μετάνοια, η εξομολόγηση και το ιερό βάπτισμα εξαλείφουν κάθε αμαρτία και αναγεννούν τον άνθρωπο (π.χ. Μωυσής, Δαυίδ, Ληστής, Απ. Πέτρος, Απ. Παύλος, Τελώνης Ματθαίος, Μαρία Αιγυπτία κλπ.)
3.Η Εκκλησία αναγνωρίζει την αγιότητα ενός πιστού βάσει των θαυμαστών σημείων που επιτελούνται από αυτόν δια της θείας Χάριτος, είτε εν ζωή, είτε μετά την κοίμησή του. Ο Θεός, δηλαδή, με έκτατες επεμβάσεις, με λείψανα που ευωδιάζουν, που θαυματουργούν, με τα λείψανα και με τις θεοσημείες αυτές αποδεικνύει την επέμβασή Του στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τότε τιμάμε τον υπό του Θεού διατηρηθέντα και αναγνωρισθέντα άγιο.
4.Ο Άγιος Κωνσταντίνος υπήρξε υπόδειγμα μετανοίας. Αληθινής και βαθιάς. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως ειδωλολατρικό κτήνος μα αναγεννήθηκε αληθώς εν Πνεύματι Αγίω. Δεν έχει σημασία το ότι η βάπτισή του έγινε λίγο πριν πεθάνει. Προφανώς μετανοούσε ολόψυχα για πολλά χρόνια μέχρι την κοίμησή του και ζούσε άγια ζωή... Βλέπουμε ξεκάθαρα την ψυχολογική κατάσταση του αγίου όταν βαπτίστηκε (Ευσεβίου, Βίος Κωνσταντίνου, 62-63). Με πείσμα απαρνήθηκε να φορέσει την αυτοκρατορική πορφύρα, για την οποία παλαιότερα διέπραττε φόνους! Ο Κωνσταντίνος έζησε ΑΓΙΑ ΖΩΗ ΓΕΜΑΤΗ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ ΚΙ ΑΥΤΟΜΕΜΨΙΑ τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Η μετάνοιά του δεν ήταν μια στιγμιαία ενέργεια, αλλά μια ΝΕΑ πορεία, που κράτησε για όλη την υπόλοιπη ζωή του, ως το θάνατό του.
5.Η Χριστοφάνεια του Μ. Κωνσταντίνου. Δηλαδή η εμφάνιση σε αυτόν του Ιησού Χριστού προ της κρίσιμης μάχης και η ύψωση του λαβάρου του Σταυρού κατά την υπόδειξή του. Όπως αναφέρεται και στο απολυτίκιό του (τον βασικό ύμνο για κάθε Άγιο), πρόκειται για το όραμα πριν από τη μάχη στη Μιλβία γέφυρα, στην κλήση χωρίς ανθρώπινη μεσολάβηση (όπως στην περίπτωση του αποστόλου «των εθνών», Παύλο - να ένας λόγος για τον οποίο ο Κωνσταντίνος ονομάζεται ισαποστόλος) και δευτερευόντως στην ίδρυση μιας Χριστιανικής πρωτεύουσας, που ιδεατά εικονίζεται να προσφέρει ο Κωνσταντίνος ως κτήτορας στον Χριστό.
6.Η μυρόβλυση. Το σκήνωμα του Κωνσταντίνου μετά τον θάνατό του ανέβλυσε ευώδες μύρο.
7.Έγινε αιτία σωτηρίας εκατομμυρίων ανθρώπων, όταν σταμάτησε τους διωγμούς αιώνων, που υπέστησαν οι Χριστιανοί από τους προκατόχους του ειδωλολάτρες αυτοκράτορες. Και με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο έσωσε εκατομμύρια ζωές ανθρώπων που διαφορετικά θα είχαν πεθάνει από το βάναυσο χέρι ειδωλολατρών. Μπορούσαν επίσης ευκολότερα, περισσότεροι άνθρωποι να γνωρίσουν τον Χριστό, και να οδηγηθεί μια ολόκληρη αυτοκρατορία, στη Χριστιανική αλήθεια και τη σωτηρία του λαού της. Αυτός είναι επίσης και άλλος ένας λόγος, που οι Χριστιανοί του έδωσαν την επωνυμία του ισαποστόλου. Επειδή έκανε όσα και οι απόστολοι σε πλήθος σεσωσμένων.
8.Το τι φρονεί η Μία Αγία Εκκλησία, εκφράζεται στην Ιερή Υμνωδία της, στην Ακολουθία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.  Ο Άγιος Κωνσταντίνος καλείται Ισαπόστολος εις τα Στιχηρά Ιδιόμελα της Λιτής «Χρεωστικώς εκτελούμεν την μνήμην σου, Κωνσταντίνε Ισαπόστολε…».  Στα Στιχηρά Προσόμοια, καλείται «Πρώτος Βασιλεύς Χριστιανών».  Εις τον Εσπερινόν στα Στιχηρά των Αγίων ψάλλομεν «Πρώτος καθυπέταξας, την αλουργίδα αείμνηστε, βασιλεύ εκουσίως Χριστώ, αυτόν επιγνούς Θεόν και παμβασιλέα…» και «…την οικουμένην ως προίκα προικοδοτήσας τω κτίστη σου, και πόλιν βασιλεύουσαν θεοσεβή…».   Εις την Λιτήν, στα Στιχηρά Ιδιόμελα ψάλλομε «…πάσαν εφαίδρυνας την Εκκλησίαν του Χριστού…» και «ουκ εξ ανθρώπων την κλήσιν έλαβες, αλλ’ ως  ο θεσπέσιος Παύλος, έσχες μάλλον ένδοξε ταύτην εξ ύψους, Κωνσταντίνε Ισαπόστολε, παρά Χριστού του Θεού».

Πραγματοποιείται λοιπόν, στο πρόσωπον του Αγίου Κωνσταντίνου, αυτό που ο Προφήτης Ησαΐας λέγει «Και πορεύσονται βασιλείς τω φωτί σου και έθνη τη λαμπρότητι σου» Ησ.60,1-3.  
Όντως ο πρώτος βασιλεύς της Ρωμιοσύνης, τω Φωτί του Φωτοδότου Χριστού επορεύθη και το έθνος των Ρωμιών τη λαμπρότητι αυτού.